چکیده زمینه و هدف: سلامت جسمی و روانی دانشجویان پرستاری، پیشنیاز اساسی تضمین ایمنی بیمار، پیشرفت تحصیلی و بالندگی صلاحیت بالینی است. با این حال، الگوهای ساختاری پایش سلامت در کشورهای مختلف تفاوتهای بنیادینی دارند. این پژوهش با هدف مقایسه ساختار و نظامهای پایش سلامت دانشجویان پرستاری در کشورهای فنلاند، ژاپن و ایران بهمنظور استخراج درسآموختهها و دلالتهای سیاستی برای ایران انجام شد.مواد و روشها:این مطالعه توصیفی–تطبیقی با بهرهگیری از الگوی چهارمرحلهای بردی (Bereday) شامل توصیف، تفسیر، همجواری و مقایسه انجام گرفت. دادهها از طریق جستجوی نظاممند اسناد بالادستی، قوانین و مقررات ملی، تارنماهای رسمی سازمانی و پایگاههای اطلاعاتی بینالمللی PubMed، Scopus و Web of Science تا 30 Mayسال 2026 گردآوری شدند. محورهای مورد مقایسه شامل ساختار نظارتی، پروتکلهای پایش سلامت جسمی و روان، سازوکارهای حمایتی، زیرساختهای سامانهای اطلاعات و فرآیندهای تضمین صلاحیت حرفهای بودند. یافتهها:سه کشور مورد مطالعه از الگوهای متمایزی پیروی میکنند. فنلاند از یک نظام یکپارچه و دانشجو-محور مبتنی بر "ارزیابی توانمندی عملکردی" و قانون سورا (SORA) بهره میبرد که از طریق سازمان سلامت دانشجویی (FSHS/YTHS) بهصورت ملی و مستمر اجرا میشود. ژاپن رویکردی قانونمحور و استاندارد را با تکیه بر الزامات قانونی، معاینات دورهای سالانه و پیگیری سازمانی دنبال میکند. در مقابل، پایش سلامت در ایران علیرغم وجود دستورالعملها، بهدلیل پراکندگی مقررات، تمرکززدایی اجرایی در سطح دانشگاهها و فقدان پروتکل استاندارد کشوری، با ناهمگونی در اجرا روبروست. کشورهای فنلاند و ژاپن از پیوند ساختاری قویتری میان سیاستگذاری، پرونده الکترونیک سلامت و فرآیندهای ارزیابی مداوم برخوردار هستند. نتیجهگیری: تمایز بنیادین در نظام پایش سلامت کشورها، نه صرفاً در تنوع معاینات بالینی، بلکه در فلسفه ساختاری و میزان پیوند میان خدمات پایش سلامت با تضمین صلاحیت بالینی نهفته است. طراحی چارچوب ملی منسجم، استانداردسازی چکلیستهای غربالگری جسمی و روانی و استقرار سامانههای یکپارچه ثبت اطلاعات سلامت، اولویتهای راهبردی جهت ارتقای سلامت دانشجویان پرستاری در ایران بهشمار میروند.