زمینه و هدف:با توجه به اهمیت تعدیل سیستمیک التهاب و استرس اکسیداتیو در دوران سالمندی، این مطالعه به بررسی تأثیر ترتیب اجرای تمرینات ترکیبی شنا بر سطوح خونی شاخصهای التهابی و آنتیاکسیدانی در رتهای سالمند پرداخته است. روشها:در این مطالعه، 15 سر رت نر مسن نژاد ویستار (18-20 ماهه) بهصورت تصادفی به سه گروه تقسیم شدند:کنترل (CONT)، تمرین ترکیبی اینتروال-استقامتی (EX1) و تمرین ترکیبی استقامتی-اینتروال (EX2).هر دو پروتکل تمرینی به مدت 10 هفته (5 جلسه در هفته) و در محیط آبی اجرا شد. 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرین،خونگیری از نمونه ها انجام شد و سطوح پروتئینی شاخصهای التهابی و آنتیاکسیدانیبا استفاده از روش الایزا اندازهگیری گردید.نرمال بودن دادهها با آزمون شاپیرو-ویلک و مقایسه میانگین گروهها توسط آنالیز واریانس یکطرفه و در ادامه آزمون تعقیبی توکیانجام گردید.سطح معنیداری (p < 0.05) در نظر گرفته شد. یافتهها:شاخص التهابی IL-1β در هر دو گروه تمرینی کاهش معنیداری را در مقایسه با گروه کنترل نشان داد (p < 0.05).در مورد سیتوکاین ضدالتهابی IL-10، در هر دوگروه افزایش معنیداری نسبت به گروه کنترل داشتند(p < 0.05).آنالیز فعالیت آنزیم آنتیاکسیدانی SOD نیز در هر دو گروه تمرینی افزایش معنیداری را نسبت به گروه کنترل نشان دادند(p < 0.05). نتیجهگیری:بهطور کلی، تمرین ترکیبی شنا بدون در نظر گرفتن ترتیب، باعث کاهش التهاب و افزایش ظرفیت آنتیاکسیدانی سیستمیک شد؛ اما تمرین (EX1) در مقایسه با تمرین (EX2)، تاثیر گذاری بیشتری بر شاخصهای التهابی و آنتیاکسیدانی خون نشان داد. این یافتهها بر اهمیت ترتیب اجرای تمرینات ترکیبی در برنامهریزی تمرینی برای جمعیت سالمند تأکید میکند