1- دانشگاه علوم پزشکی کردستان ، foadrahimi76@gmail.com 2- دانشگاه علوم پزشکی کردستان 3- دانشگاه علوم پزشکی ایران
چکیده: (12 مشاهده)
چکیده زمینه و هدف:جوش نخوردن شکستگی استخوانی (Non-:union:) یک چالش درمانی برای جراحان ارتوپد میباشد. یکی از راهکارهای درمانی جهت تحقق این هدف درمان موضعی به همراه درمان سیستمیک میباشد. این مطالعه با هدف بررسی نتایج این درمان در شکستگیهای جوش نخورده انجام شده است. مواد و روشها:این مطالعهاز نوع مقطعی بر روی 20 بیمار مبتلا به شکستگی جوش نخورده استخوانهای بلند انجام شده است. با تأیید Non-:union: توسط رادیولوژیست، بیمار تحت درمان موضعی با جااندازی باز و فیکساسیون و اتوگرافت کرست ایلیاک به همراه داروی سینوپار (تریپاراتید) قرار گرفت. نتایج حاصل با استفاده از نرم افزار SPSS ورژن 22 آنالیز شدند. سطح معنیداری در این مطالعه P<0.05 در نظر گرفته شد. نتایج: نتایج نشان داد که میانگین سنی بیماران مطالعه شده 8/19±2/47سال و 11 نفر(55%) بیماران مرد و 9 نفر (45%) زن بوده است. میانگین شاخص تودهی بدنی 6/5±3/24 و مدت زمان سپری شدن از حادثه 48/24±3/50 هفته بود. 8 نفر(40%) بیماران سابقه مصرف دخانیات، 5 نفر(25%) بیماران سابقه دیابت، 3 نفر(15%) بیماران سابقه مصرف کورتیکواستروئید و 6 نفر(30%) بیماران کمبود ویتامینD داشتهاند. بیشترین فراوانی محل شکستگی با 8 نفر(40%) بیماران شکستگی فمور راست بود.در پایان فالوآپ 6 ماهه 19 (95%) بیمار، جوش خورده و یک بیمار (5%) جوش نخورده بود. نتایج نشان داد که بین وضعیت جوشخوردگی بافت استخوانی در بیماران ترومایی مراجعه کننده به بیمارستان کوثر سنندج با سن، شاخص تودهی بدنی، سابقه مصرف دخانیات، سابقه دیابت، سابقه مصرف کورتیکواستروئید و کمبود ویتامینD ارتباط معنی دار آماری وجود دارد (p<0.05). نتیجهگیری: نتایج حاصل از این مطالعه نشان میدهد که درمان با جااندازی باز و فیکساسیون و اتوگرافت کرست ایلیاک به همراه داروی سینوپار (تریپاراتید) در اکثر بیماران مورد مطالعه موجب بهبود جوش نخوردگی شکستگی گشته است.