زمینه و هدف: در ایران، بیش از ۹۰ درصد اهداکنندگان زنده کلیه بهدلیل مشکلات مالی و اقتصادی اقدام به اهدا میکنند و مطالعات نشان دادهاند که ۹۷ درصد این افراد فاقد انگیزه نوعدوستی هستند. هدف این پژوهش، بررسی وضعیت اجتماعی-اقتصادی و پیامدهای نارضایتی در اهداکنندگان کلیه استان کردستان بود. مواد و روشها: این مطالعه مقطعی-توصیفی بر روی ۱۵۱ اهداکننده کلیه در استان کردستان از ابتدای سال ۱۳۹۴ تا پایان سال ۱۳۹۸ انجام شد. نمونهها به روش تصادفی ساده از میان پروندههای موجود در مرکز حمایت از بیماران کلیوی انتخاب شدند (بدون طبقهبندی بر اساس سن و جنس). دادهها با استفاده از پرسشنامه محققساخته (شامل ۳۵ سؤال در دو بخش اطلاعات جمعیتشناختی و اجتماعی-اقتصادی و سؤالات مرتبط با نگرش نسبت به اهدا، با امتیازدهی لیکرت ۵ درجهای برای سنجش رضایت) جمعآوری گردید. روایی محتوایی پرسشنامه با نظر ۱۰ نفر از متخصصان و پایایی آن با ضریب آلفای کرونباخ (84/0) و ضریب همبستگی درونخوشهای (86/0=ICC) در آزمون-بازآزمون با فاصله دو هفته تأیید شد. یافتهها:از ۱۵۱ شرکتکننده، ۳/۵۴ درصد مرد با میانگین سنی ۲۰/۹±۷۱/۴۱ سال بودند. اکثر اهداکنندگان (۸/۸۲ درصد) مشکلات مالی را دلیل اصلی اهدا ذکر کردند و ۲/۷۲ درصد اهدا را به دیگران توصیه نمیکردند. رضایت کامل ۹/۲۱ درصد و نارضایتی ۹/۱۳ درصد گزارش شد که مهمترین دلایل نارضایتی شامل عدم حل مشکل مالی (6/۴1 درصد) و احساس کمبود در بدن (25 درصد) بود. بیشتر اهداکنندگان (۷/۹۰ درصد) فاقد بیمه تکمیلی بودند. الگوی هزینهکرد مبلغ دریافتی نشان داد که عمده این مبلغ صرف جبران بدهیهای قبلی و تأمین ودیعه مسکن شده است. نتیجهگیری:نتایج نشان داد که فروش کلیه در میان اهداکنندگان استان کردستان با نارضایتی قابلتوجه و شکایات جسمی و روانی خودگزارشی همراه است و به سود اقتصادی پایدار منجر نمیشودبازنگری در سیاستهای تأمین عضو با توجه به مشوقهای مالی و ایجاد بستههای حمایتی جامع ضروری به نظر میرسد.