1- دانشکده پزشکی ، mahdad.abdi@muk.ac.ir 2- دانشکده پزشکی تهران
چکیده: (17 مشاهده)
زمینه و هدف:Multiple Sclerosis (MS) یک بیماری دژنراتیو سیستم عصبی مرکزی است که با حضور پلاکهای دمیلینه و التهاب مشخص می شود. مشخص شده اینفلامازوم NLRP3 در MS فعال شده و به پیشرفت آن کمک می کند. متفورمین داروی کاهنده قند خون با خاصیت ضد التهابی می باشد. با توجه به اهمیت التهاب در پاتوژنزیس MS، مطالعه فعلی با هدف ارزیابی تأثیر تجویز متفورمین بر فعالیت اینفلامازوم Nlrp3 در مدل دمیلیناسیون القایی با کوپریزون انجام گرفت. مواد و روش ها: در این مطالعه، موش های نر C57BL/6 به صورت تصادفی در گروههای زیر توزیع شدند: 1) گروه کنترل که رژیم غذایی طبیعی همراه با تزریق داخل صفاقی نرمال سالین دریافت کردند، 2) گروه کوپریزون (CPZ) که غذای آسیاب شده حاوی 0.2% کوپریزون را برای 3 یا 5 هفته دریافت کردند، 3) گروه درمانی که رژیم حاوی CPZ را بهمراه تزریق داخل صفاقی متفورمین (100 mg/kg) به مدت 3 یا 5 هفته داشتند. برای ارزیابی میزان بیان ژن های Nlrp3 و Sirt1 در ناحیه جسم پینه ای از تکنیک Real-Time PCR استفاده گردید. سطح پروتئین های Nlrp3 و IL18 با استفاده از روش ایمونوهیستوشیمی (IHC) مورد سنجش قرار گرفت. یافته ها: نتایج RT- PCR نشان داد، کوپریزون موجب افزایش معنی دارمیزان mRNA و پروتئین Nlrp3 نسبت به گروه کنترل گردید. اما، تجویز متفورمین موجب کاهش Nlrp3 در سطوح ژن و پروتئین در مقایسه با گروه های CPZ شد. همچنین، متفورمین باعث کاهش میزان پروتئین IL18 در مقایسه با گروههای CPZ شد. علاوه بر این، CPZ بیان ژن Sirt1 را نسبت به گروه کنترل افزایش داد، در حالی که متفورمین تراپی تاثیری در بیان Sirt1 نداشت. نتیجه گیری: در مجموع، یافته های ما نشان می دهد که متفورمین با سرکوب اینفلامازوم Nlrp3 دارای اثرات امیدوار کننده در تعدیل پاسخ های التهابی مدل دمیلیناسیون القاء شده با کوپریزون می باشد.