[صفحه اصلی ]   [Archive] [ English ]  
:: دوره 22، شماره 6 - ( مجله علمی دانشگاه علوم پزشکی کردستان 1396 ) ::
جلد 22 شماره 6 صفحات 63-73 برگشت به فهرست نسخه ها
توانایی H2O2 در القای تمایز سلول های بنیادی مزانشیمال انسانی به کندروسیت
فرجام گودرزی1، دکتر عادل محمدعلی پور2، دکتر مجید بهابادی3، محمد نبی مرادی1، دکتر آرش سروآزاد4، دکتر محمد تقی گودرزی5، دکتر ایرج خدادادی 6
1- مرکز پژوهش دانشجویان، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران.
2- کارشناس گروه بیوشیمی بالینی، دانشکده داروسازی و مرکز تحقیقات بیوانفورماتیک، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، ایران.
3- کارشناس گروه بیوشیمی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی قزوین، قزوین، ایران.
4- استادیار مرکز تحقیقات کولورکتال، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران.
5- استاد گروه بیوشیمی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران.
6- دانشیار گروه بیوشیمی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران ، ikhodadadi@yahoo.com
چکیده:  
زمینه و هدف: بیماری های غضروفی در پی آسیب استرس اکسیداتیو به کندروسیت های بالغ تشدید می شوند.  در عین حال سلولهای بنیادی مزانشیمال (MSCs) می توانند در حضور شرایط اکسیداتیو با تمایز به کندروسیت ها منبعی برای جبران این آسیبها باشند.  این مطالعه با بررسی اثر H2O2 بر تمایز MSCs به کندروسیت به نقش دوگانه استرس اکسیداتیو در آسیب شناسی بیماری ها می پردازد. 
روش بررسی: سلولهای بنیادی مزانشیمال انسانی از چربی شکمی سه اهدا کننده مختلف جداسازی و با پراکسید هیدروژن 50 میکرومولار درمان شدند تا به کندروسیت تمایز یابند.  میزان بقاء سلولی توسط تترازولیوم، مقدار گونه های فعال اکسیژن (ROS) بروش فلوسیتومتری و وجود گلیکوزآمینوگلیکان ها با رنگ سافرانین مشخص شد.  
یافته ها: درصد سلولهای حاوی ROS در گروه های تیمار شده با پراکسید هیدروژن (1±2/29 %) به طور معنی داری بالاتر از درصد سلولهای متناظر گروه کنترل )4/1±7/7 % ( بود.  افزایش میزان گلیکوزآمینوگلیکانها به ترتیب در روزهای نهم (کنترل: 09/0± 104×91/0 در مقابل درمان: 1/0± 104×57/1) و بیست و یکم (کنترل: 07/0± 104×96/0 در مقابل درمان: 2/0± 104×87/2) در مواجهه با H2O2 مشاهده گردید.  همچنین میزان گلیکوزآمینوگلیکان سلولی در هر یک از گروه های کنترل و درمان شده در روز 21 بطور معنی داری بیشتر از مقدار متناظر آن در روز نهم بود (05/0p <).
نتیجه‌گیری: پراکسید هیدروژن منجر به افزایش تمایز سلولهای بنیادی مزانشیمال بافت چربی به کندروسیت ها گردید.  بنابراین می توان نتیجه گرفت که استرس اکسیداتیو به موازات دیگر اثرات شناخته شده خود در تمایز سلولهای بنیادی اثر القایی مثبتی دارد.   
کلیدواژه: استرس اکسیداتیو، تمایز سلولی، سلولهای بنیادی، کندروسیت ها، گلیکوزآمینوگلیکان ها
وصول مقاله:11/12/95 اصلاحیه نهایی:7/8/96 پذیرش:29/8/96
واژه‌های کلیدی: استرس اکسیداتیو، تمایز سلولی، سلولهای بنیادی، کندروسیت ها، گلیکوزآمینوگلیکان ها
متن کامل [PDF 4661 kb]      
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: عمومى
دریافت: ۱۳۹۶/۱۱/۴ | پذیرش: ۱۳۹۶/۱۱/۴ | انتشار: ۱۳۹۶/۱۱/۴
ارسال پیام به نویسنده مسئول

ارسال نظر درباره این مقاله
نام کاربری یا پست الکترونیک شما:

کد امنیتی را در کادر بنویسید >



XML   English Abstract   Print



دوره 22، شماره 6 - ( مجله علمی دانشگاه علوم پزشکی کردستان 1396 ) برگشت به فهرست نسخه ها
مجله علمی دانشگاه علوم پزشکی کردستان Scientific Journal of Kurdistan University of Medical Sciences
مجله علمی دانشگاه علوم پزشکی کردستان Scientific Journal of Kurdistan University of Medical Sciences
Persian site map - English site map - Created in 0.06 seconds with 30 queries by YEKTAWEB 3658