1- گروه سم‌شناسی، واحد اهر، دانشگاه آزاد اسلامی، اهر، ایران 2- گروه شیمی، واحد اهر، دانشگاه آزاد اسلامی، اهر، ایران ، PARVINGHARBANI@YAHOO.COM
چکیده: (5055 مشاهده)
زمینه و هدف: امروزه، مصرف مواد مخدر یک مشکل جدی در جوامع بوده و تشخیص آن در نمونه ادرار خیلی مهم است. عموماً، برای تشخیص مواد مخدر در ادرار از روش‌های متداول ایمنوکروماتوگرافی (Immunochromatography, ICG) و کروماتوگرافی لایه‌نازک Thin Layer Chromatography, TLC استفاده می‌شود. این روش‌ها اقتصادی و سریع هستند، اما دقت آن‌ها در شناسایی مقادیر کم از مواد مخدر (Cut off>) بسیار کم است.مورفین، آمفتامین و مت‌آمفتامین مواد مخدر متداولی هستند که به طور وسیعی استفاده می‌شوند. هدف این تحقیق، مقایسه روش‌های ایمنوکروماتوگرافی، کروماتوگرافی لایه‌نازک و کروماتوگرافی گازی (Gas Chromatography, GC) در تشخیص مورفین، آمفتامین و مت‌آمفتامین در نمونه‌های ادرار افراد سالم اسپایک شده با مواد مخدر و افراد معتاد و مقایسه حد تشخیص آن‌ها با هم است. مواد و روش‌ها: تحقیق حاضر به روش تجربی بر روی نمونه‌های ادرار افراد سالم و معتاد مراجعه‌کننده به آزمایشگاه مرکز مشاوره ازدواج هفتم تیر استان آذربایجان شرقی در خردادماه 1397 انجام‌یافته است. نمونه‌های ادرار جمع‌آوری‌شده و به نمونه‌های افراد سالم به طور دستی غلظت‌های مختلفی از مورفین، آمفتامین و مت‌آمفتامین اضافه شد. سپس مقادیر مورفین، آمفتامین و مت‌آمفتامین نمونه‌ها، با سه روش ICG، TLC و GCاندازه‌گیری شدند. یافته‌ها: نتایج نشان داد که تکنیک‌های ICG و TLC قادر به تشخیص مورفین، آمفتامین و مت‌آمفتامین در مقادیر کمتر (<Cut off) نیستند. درحالی‌که، GC می‌تواند به‌راحتی وجود آن‌ها را در نمونه‌های حتی کمتر از Cut offآن‌ها تشخیص دهد و حد تشخیص و دقت بالایی دارد. نتیجه‌گیری: می‌توان نتیجه گرفت که روش GC یک تکنیک قوی و دقیق در تعیین مواد مخدر در نمونه ادرار است.
Ahmadia khosroshahi M, Gharbani P. Comparison of immunochromatography, thin layer chromatography and gas chromatography techniques for drug detection in urine. , SJKU. 2021; 26 (3) :37-51 URL: http://sjku.muk.ac.ir/article-1-4568-fa.html
احمدیان خسروشاهی محمد، غربانی پروین. مقایسه روش‌های ایمنوکروماتوگرافی، کروماتوگرافی با لایه‌نازک و کروماتوگرافی گازی در شناسایی مواد مخدر در نمونه ادرار. , مجله علمي دانشگاه علوم پزشكي كردستان. 1400; 26 (3) :37-51
