Scientific Journal of Kurdistan University of Medical Sciences

fa اثر دو هفته همزمانی تمرین و آزمون بر شاخص های التهابی و عملکرد قدرتی مردان ورزشکار The effect of two weeks Synchronized training with testing on inflammatory markers and strength performance in male athletes عمومى General پژوهشي اصیل Original Research زمینه و هدف: مسابقه در صبح هنگام ورزشکاران را با مشکل افزایش حساسیت به عفونت و التهاب مواجه می سازد. بدین منظور هدف این پژوهش بررسی تاثیر یک برنامهی تمرینی دو هفته ای (ویژهی قدرت) و همزمانی یا عدم همزمانی زمان تمرین(صبح یا عصر) با زمان آزمون (صبح) بر سطوح اینترلوکین-17 و کورتیزول سرم و عملکرد ورزشکاران مرد میباشد. روش بررسی: در یک مطالعه شبه تجربی، 14 مرد ورزشکار به صورت هدفمند انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه همسان قرار گرفتند: گروه صبح (7 =n   و زمان تمرین =9 صبح) و گروه عصر ( 7 =n  و زمان تمرین=18عصر). آزمودنیها به مدت 2 هفته   تحت یک برنامه تمرین قدرتی ویژه با شدت انقباضی معین قرار گرفتند. نمونه های خونی آزمودنیها 24 ساعت قبل از اولین جلسه تمرینی در حالت پایه و بلافاصله پس از آزمون یک جلسه تمرین قدرتی در ساعت 9 صبح و 48 ساعت پس از آخرین جلسه ی تمرینی (بلافاصله بعد از آزمون یک جلسه تمرین قدرتی)، جهت ارزیابی مقادیر اینترلوکین-17 و کورتیزول گرفته شد. برای اندازهگیری متغیرهای وابسته، آزمودنیها 2 ساعت قبل از اجرای آزمون صبحانه استاندارد خوردند و یک تکرار بیشینه آزمودنیها در جلسهای مجزا قبل و بعد از دو هفته در حرکات موردنظر محاسبه شد. برای تجزیه و تحلیل دادهها از روشهای آماری تحلیل واریانس با اندازه گیری های مکرر، تی تست مستقل، تی تست زوجی و کوواریانس استفاده شد. یافتهها: نتایج این پژوهش نشان داد که دو هفته سازگاری (همزمانی و عدم همزمانی زمان تمرین با زمان آزمون)، موجب افزایش معنی دار در عملکرد قدرتی حرکت پرسسینه در گروه صبح شد (05/0>P)، اما در سایر حرکات قدرتی علیرغم افزایش معنیدار درون گروهی در قدرت بیشینه در تمامی حرکات، تغییر معنیداری در مقایسه عملکرد قدرتی دو گروه در پس آزمون مشاهده نشد (05/0<P). همچنین مقایسه مقادیر اینترلوکین-17 (381/0=P) و کورتیزول سرم (146/0=P) دو گروه در  پس آزمون تفاوت معنی داری نداشت (05/0<P). نتیجهگیری: به نظر می رسد دو هفته همزمانی یا عدم همزمانی زمان تمرین با زمان آزمون، ضمن بی تاثیر بودن بر فاکتورهای التهابی، موجب بهبود قدرت عضلانی (پرس سینه) شد. کلید واژهها : ساعت زیستی ، چرخه شبانهروزی ،زمان تمرین، اینترلوکین- 17 ،کورتیزول. <span dir="RTL" lang="FA" style="line-height: 115%; font-family: "B Zar"; font-size: 12pt; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-fareast-language: EN-US; mso-bidi-language: FA; mso-ansi-language: EN-US; mso-ascii-font-family: "Times New Roman"; mso-hansi-font-family: "Times New Roman";">وصول مقاله:2/9/94 اصلاحیه نهایی:3/11/94 پذیرش:5/11/94 Background and Aim: Early morning matches increase susceptibility to infection and inflammation in the athletes. The purpose of this study was to examine the effect of two weeks synchronized and non-synchronized training with testing on the serum levels of IL-17  and cortisol and strength performance in male athletes. Material and Methods: We selected 14 male athletes randomly, and divided them into two similar groups. The morning group (7 =n, body weight =8/66± 68/85kg, age =1/73± 21 years, and training time: 9 AM) and evening group (7=n, body weight= 9/44 ± 69/42 kg, age =2/13± 19/71 years of age and training time: 18 PM). The training continued for two weeks (6 sessions in each week) according to a strength training program. To measure serum cortisol and IL-17 level, blood samples were taken three times, 24 h before the first training session as baseline, immediately after the tests at 9 am; and 48 h after the last training session. For the measurement of dependent variables, the participants consumed their breakfast 2 hours before the test. Data were analyzed using repeated measures, independent T-test, paired T-test and Analysis of Covariance (ANCOVA). Results: The results showed that two weeks of adaptation (two weeks synchronization and non-synchronization of training with testing) resulted in a significant increase in the muscle strength (bench press performance) in the morning group (P <0.05), but in other strength movements, despite a significant increase in the maximal strength in all movements within each group, no significant changes were observed in the test of strength between the two groups (P> 0.05). Also, there were no significant differences between the two groups in regard to the serum levels of cortisol and IL-17 before and after the test (P>0.05). Conclusion: It seems that two weeks synchronization or non-synchronization of training with testing had no significant effect on the levels of inflammatory markers but led to improved muscle strength (bench press) in male athletes. Keywords: Biological clock, Circadian rhythm, Training time, Interleukin-17, Cortisol .   <span lang="EN-GB" style="line-height: 115%; font-family: "Times New Roman","serif"; font-size: 12pt; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-fareast-language: EN-US; mso-bidi-language: AR-SA; mso-ansi-language: EN-GB;">Received: <span lang="EN-GB" style="line-height: 115%; font-family: "Times New Roman","serif"; font-size: 12pt; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-fareast-language: EN-US; mso-bidi-language: AR-SA; mso-ansi-language: EN-GB;">Nov 23, 2015      Accepted: Jan 25, 2016 ساعت زیستی , چرخه شبانهروزی ,زمان تمرین, اینترلوکین- 17 ,کورتیزول. Biological clock, Circadian rhythm, Training time, Interleukin-17, Cortisol 60 72 http://sjku.muk.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-25-56&slc_lang=fa&sid=1 Reza Shabani رضا شعبانی 540031947532846009293 540031947532846009293 No Agha Ali Ghasemnian آقا علی قاسم نیان ghasemnian@znu.ac.ir 540031947532846009294 540031947532846009294 Yes