:: مجله علمی دانشگاه علوم پزشکی کردستان - شماره 1 سال 1405- مقالات در حال چاپ ::
برگشت به فهرست مقالات برگشت به فهرست نسخه ها
تاثیر روان‌درمانی سایکودرام بر اختلالات خوردن، شاخص توده ی بدنی و عزت نفس در زنان دچار اضافه وزن
نگین نادری زرنق1 ، زهرا سادات پورسیدآقایی2
1- دانشگاه آزاد واحد تهران شمال
2- دانشگاه الزهرا ، zspsaghaei@alzahra.ac.ir
چکیده:   (555 مشاهده)

زمینه و هدف: اضافه وزن یکی از شایع­ترین مشکلات در زنان است و لذا توجه به کاهش شاخص توده بدنی، اختلالات خوردن و ارتقای عزت­نفس در این زنان با انتخاب روان­درمانی مناسب از اهمیت ویژه­ای برخوردار است. بنابراین مطالعه حاضر با هدف تعیین اثربخشی روان­درمانی سایکودرام بر اختلالات خوردن، شاخص توده بدنی و عزت­نفس زنان دچار اضافه وزن انجام شد.
مواد و روش­ها: این پژوهش به روش نیمه­آزمایشی با طرح پیش‌­آزمون-پس­‌آزمون-پیگیری یک ماهه و با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه زنان دچار اضافه وزن منطقه 3 شهر تهران در سال 1403 بود که 30 نفر از آن­ها به به صورت در دسترس از یک مرکز تغذیه و رژیم‌درمانی واقع در منطقه 3 تهران انتخاب شدند و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش (15 نفر) و کنترل (15 نفر) قرار گرفتند. ابزار گردآوری داده­ها، پرسشنامه­های اختلالات خوردن استیک و همکاران، عزت‌نفس آیزنک  و شاخص توده بدنی با استفاده از دستگاه بادی آنالیزور بود. روان­درمانی سایکودرام طی ۱۰ جلسه برای گروه‌ آزمایش اجرا شد و در این مدت گروه کنترل اطلاعات غیرمداخله­ای دریافت کردند.
 یافته‌ها: نتایج پژوهش نشان داد که روان­درمانی سایکودرام بر کاهش اختلالات خوردن و شاخص توده بدنی و افزایش عزت‌نفس در زنان دارای اضافه‌وزن مؤثر است (۰۵/۰>P).
نتیجه‌گیری: می‌توان نتیجه گرفت که سایکودرام یک درمان کمکی مؤثر برای کاهش علائم اختلالات خوردن، شاخص توده بدنی و افزایش عزت­نفس در زنان است و استفاده از این روش درمانی در پیشگیری از آسیب‌های روانی ناشی از اضافه وزن به مشاوران توصیه می­شود.

 

واژه‌های کلیدی: اختلالات خوردن، اضافه وزن، سایکودرام، شاخص توده بدنی، عزت نفس
     
نوع مطالعه: پژوهشي اصیل | موضوع مقاله: روان شناسی بالینی
دریافت: 1404/1/25 | پذیرش: 1404/8/19

Research code: IR.IAU.TNB.REC.1403.054
Ethics code: IR.IAU.TNB.REC.1403.054


XML   English Abstract   Print



بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.
برگشت به فهرست مقالات برگشت به فهرست نسخه ها