زمینه و هدف:  صرع یک اختلال سیستم عصبی مرکزی است که در آن فعالیت سلول‌های عصبی در مغز مختل شده و منجر به تشنج می‌گردد. علی‌رغم تنوع داروهای ضدتشنج موجود، تقریباً 30٪ بیماران نسبت به درمان‌های معمول مقاوم هستند. امروزه توجه به داروهایی با منشأ طبیعی افزایش یافته است که با توجه به تأثیرات کوئینیک اسید از جمله خواص آنتی اکسیدانی و ضدالتهابی، هدف از این مطالعه تعیین اثر ضد تشنجی کوئینیک اسید در تشنج القا شده با پنتیلن تترازول در موش با بررسی نقش احتمالی مسیر استرس اکسیداتیو و نیتریک اکسید بود.
مواد و روش­ها: در این مطالعه تجربی 48 سر موش سوری نر، به 6 گروه 8 تایی تقسیم‌بندی شدند. گروه اول دریافت کننده نرمال سالین، گروه دوم تا پنجم گروه‌های دریافت کننده کوئینیک اسید با دوزهای 5، 10، 20 و 40 میلی‌گرم بر کیلوگرم و گروه ششم دریافت کننده دیازپام با دوز 10 میلی‌گرم بر کیلوگرم بودند. بعد از فاصله زمانی یک هفته از تجویز کوئینیک‌اسید، تشنج در تمام موش‌ها با پنتیلن‌تترازول با دوز 90 میلی‌گرم بر کیلوگرم به صورت تزریق وریدی القا شد.
 یافته‌ها: کوئینیک اسید در دوزهای 20، 40 میلی‌گرم بر کیلوگرم در مقایسه با گروه تحت درمان با نرمال سالین، آستانه تشنج را به طور قابل توجهی افزایش داد (0/001P<). تیمار با کوئینیک‌اسید توانست سطح نیتریت و مالون دی آلدئید در سرم و بافت مغز را کاهش دهد (0/001>P). هم‌چنین تیمار با کوئینیک اسید سبب افزایش میزان فعالیت آنتی‌اکسیدانی سرم و بافت مغز در موش‌ها شد. کوئینیک‌اسید به طور معنا داری میزان بیان ژن ‌iNOS و nNOS را نسبت به گروه دریافت کننده نرمال سالین کاهش داد (0/01>P).
نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد کوئینیک اسید دارای اثرات ضد تشنجی بالقوه‌ای می‌باشد که احتمالاً مکانیسم اثر آن مهار التهاب عصبی و هم‌چنین مسیر نیتریک اکسید می باشد.