1- مرکز تحقیقات گوارش و کبد، پژوهشکده توسعه سلامت، دانشگاه علوم پزشکی کردستان، سنندج، ایران 2- مرکز تحقیقات گوارش و کبد، پژوهشکده توسعه سلامت، دانشگاه علوم پزشکی کردستان، سنندج، ایران ، Amirhosein_entezari@yahoo.com
چکیده: (9461 مشاهده)
زمینه و هدف: شقاق مقعد یکی از بیماریهای شایع آنورکتال است و درمانهای دارویی مختلفی برای آن وجود دارد. هدف از این مطالعه بررسی اثر ترکیب داروهای موضعی نیتروگلیسرین و دیلتیازیم در مقایسه با دوروشاستفادهموضعی ازبتانکول و دیلتیازم در درمان بیماران مبتلا به شقاق مزمن مقعد میباشد. مواد و روشها: مطالعه حاضر به روش کارآزمایی بالینی تصادفیشده دو سو کور بود که از بین بیماران مبتلا به شقاق مقعد مزمن مراجعهکننده به کلینیک گوارش مرکز آموزشی درمانی توحید، سنندج، ایران در سال 1396- 1395 انجام شد. تعداد 90 نفر از بیماران به سه گروه A: دریافت کننده درمان ترکیبی (نیتروگلیسرین 1% به علاوه ژل دیلتیازم 5%)، گروه B: دریافت کننده ژل دیلتیازم 5% و گروهC: مصرفکننده ژل بتانکول1/% تقسیم شدند. داروهای ذکرشده به مدت 8 هفته روزانه سه مرتبه بهصورت موضعی تجویز شدند. در پایان هفتههای چهار و هشت، بیماران از نظر وضعیت زخم، درد و خونریزی مورد بررسی قرار گرفتند. یافتهها: نتایج نشان داد که در شروع مطالعه از نظر میانگین سنی، جنس، محل شقاق و وجود هموروئید، وضعیت خونریزی و درد بین سه گروه تفاوت معنیداری مشاهده نشد(
0/05<P). چهار هفته بعد از شروع درمان تفاوت آماری معنیداری از نظر وجود شقاق (0/41=P)، درد (0/10 =P) و خونریزی (0/07=P) بین سه گروه مشاهده نشد. بعد از هشت هفته از نظر وجود درد در گروههای درمانی تفاوت آماری معنیداری مشاهده گردید (0/04=P)، به طوریکه در گروه دریافتکننده دیلتیازم نسبت به گروه دریافت کننده بتانکول درد بهطور معنیداری کاهش یافته بود و در مقایسه دو فاکتور دیگر (وجود شقاق0/10= P و خونریزی0/69=P) بین سه گروه اختلاف معنی داری ایجاد نشد. نتیجهگیری: مصرف موضعی دیلتیازم بهعنوان گزینه مناسبتر در درمان شقاق مزمن نسبت به دو روش دارویی دیگر مطرح میباشد.
