1- مرکز تحقیقات زیستفناوری پزشکی واحد اشکذر، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اشکذر 2- مرکز تحقیقات التهاب نوروژنیک، دانشگاه علوم پزشکی مشهد ، mohammadish@mums.ac.ir 3- مرکز تحقیقات ایمونولوژی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد
چکیده: (4516 مشاهده)
زمینه و هدف: تغییرات ژنتیکی و موتاسیون ژنهای مؤثر در اسپرماتوژنز از جمله عواملی هستند که میتواند ناشی از عوامل محیطی، مادرزادی و غیره باشد. با توجه به استفاده وسیع دیازینون در مزارع و با توجه به جستجویی که ما انجام دادیم تاکنون اثرات دیازینون بر بیان ژن CatSper1 که از ژنهای کلیدی در باروری مرد است بررسی نشده است. لذا هدف از تحقیق حاضر تعیین اثرات دوزهای مختلف دیازینون بر بیان ژن CatSper1، تحرک اسپرم و ضخامت توبول های اسپرم ساز در موش نر بالغ بود. روش بررسی: در یک مطالعه تجربی، 24 سر موش نر نژاد Balb/c بالغ به طور تصادفی به چهار گروه تقسیم شدند. گروه کنترل تزریقی دریافت نکرد. گروه شم حلال دیازینون را دریافت کرد. گروه دیازینون 1 دوز mg/kg.7/5دیازینون و گروه دیازینون 2 دوز mg/kg 30 دیازینون را به صورت داخل صفاقی به مدت 2 هفته و روزانه یک بار دریافت کردند. پس از 35 روز، بررسی مولکولی، هیستولوژیکی و تحرک اسپرم انجام شد. یافتهها: تحرک اسپرم در گروه دیازینون1 (0/001P =) و دیازینون2 (0/001P =) نسبت به گروه کنترل کاهش معنیداری داشت. میزان بیان ژن در گروه دیازینون 1 و گروه دیازینون2 (0/002P =) نسبت به گروه کنترل کاهش معنیداری داشت. بررسی هیستولوژیکی نیز نشان داد که تیمار با دیازینون باعث کاهش در ضخامت اپی تلیوم ژرمینال، ایجاد واکوئل ها و دژنراسیون میشوند. ضخامت اپی تلیوم در گروه دیازینون1 (0/003P =) و گروه دیازینون2 (0/006P=) نسبت به گروه کنترل کاهش معنیداری داشت. نتیجه گیری: دیازینون با کاهش تحرک اسپرم و ضخامت اپیتلیوم ژرمینال بر باروری اثر میگذارد. به علاوه بیان ژنCatSper1ژنی کلیدی در باروری مرد را کاهش میدهد.
