چکیده زمینه و هدف: کلوزاپین موثرترین درمان برای بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی مقاوم به درمان است، اما سیالوره یکی از مشکلات شایع و آزاردهنده مرتبط با مصرف این دارو محسوب میشود. این مطالعه با هدف بررسی تاثیر آتروپین زیرزبانی بر سیالوره ناشی از کلوزاپین در بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی انجام شد. روشها: این مطالعه یک کارآزمایی بالینی تصادفی، سهسوکور و کنترلشده با دارونما بود که در آن 62 بیمار مبتلا به اسکیزوفرنی به دو گروه مداخله (آتروپین زیرزبانی 1%) و کنترل (دارونما) تقسیم شدند. شدت و دفعات سیالوره با استفاده از مقیاس درجهبندی سیالوره دهان (DRS) و مقیاس آنالوگ بصری (VAS) قبل از مداخله و چهار هفته پس از آن ارزیابی شدند. دادهها با استفاده از آزمونهای آماری استنباطی تحلیل شدند. یافتهها: دادههای 57 بیمار تحلیل شدند. در گروه آتروپین، میانگین شدت (0/001> (pو دفعات سیالوره( 0/001> (pبهطور معناداری کاهش یافت. در مقابل، در گروه کنترل تغییر معناداری مشاهده نشد)0/05< .(pهمچنین نمراتVASدر گروه آتروپین پس از مداخله نسبت به قبل بهطور معناداری کاهش یافت)0/001> (p نتیجهگیری: آتروپین زیرزبانی میتواند شدت و دفعات سیالوره ناشی از کلوزاپین را کاهش دهد. با این حال، تفاوت معناداری بین دو گروه مداخله و کنترل مشاهده نشد. مطالعات بیشتر با حجم نمونه بالاتر و ارزیابیهای دقیقتر پیشنهاد میشود